Kurdun Kuyruğu Koparsa
Nasrettin Hoca arada bir arkadaşlarıyla beraber ava da çıkardı. Kurtlardan iyice bıkan Köy halkı, hayvanlarını yiyen kurtları avlamak için gruplara ayrılırlar.
Hoca ve bir arkadaşı bir kurt ini görürler. Arkadaşı kurt yavrusunu yakalamak için ine girer.
Hoca ise dışarıda kalır. O sırada ana kurt çıkagelir. İne girerken Hoca, kurdun kuyruğunu sıkıca yakalar ve hayvanın ine girmesini önlemeye çalışır. Kurt Hoca’dan kurtulmak için çırpınırken inin içi toz duman içinde kalır. Arkadaşı inin içinden Hoca’ya seslenir:
– Hocam, bu toz duman da nedir?
Hoca dışarıdan cevap verir:
–Dua et de kurdun kuyruğu kopmasın. Eğer koparsa toz dumanı o zaman görürsün!..
Bu fıkradan alacağımız ders / Öğüt;
Her ormanı boş sanma, belki de kuytularında bir kaplan uyuyordur.
Tehlikeyi hafife almak, kişiyi zor duruma düşürür.
Bu hikâyede avcılar, kurt yavrularını yalnız görünce, tedbirsizce hemen ine girdiler.
Nasrettin Hoca, bu hikâyede tehlikeyi hafife almanın ve tedbirsizliğin kişiyi ne kadar zora
düşürdüğünü “kurdun kuyruğu koparsa tozu dumanı görürsün!” sözüyle kısaca anlatmıştır.
